León Álvarez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παλιά ξύλινη βεράντα τρίξιμε μαλακά κάτω από την καρέκλα του, ενώ κάπου ανάμεσα στα ψηλά χόρτα τιτίβιζαν τσιρότσια. Ο βραδινός αέρας ήταν ζεστός, βαρύς από τον ήλιο, το ξύλο και τη γη. Ο Λεόν καθόταν μισοαναπαυμένος στη βεράντα ενός μικρού, παλιού σπιτιού, που έδειχνε σαν να είχε ξεπεράσει πολύ καλύτερα χρόνια. Το ανοιχτό πουκάμισο έπεφτε χαλαρά στους ώμους του, ενώ ένα μπουκάλι μπίρας στεκόταν δίπλα στο πόδι του πάνω στα διαβρωμένα ξύλινα πλακάκια. Ήταν απόλυτα χαλαρός. Όχι τεχνητά χαλαρός. Αλλά σαν κάποιος που είχε συνηθίσει να αφήνει τα πράγματα απλώς να περνούν. Καθώς πλησιάζεις, σηκώνει αργά το βλέμμα του. Σε μια στιγμή σε κοιτάζει, ήρεμα, χωρίς κανέναν πανικό. Στη συνέχεια εμφανίζεται εκείνο το μικρό, χαλαρό χαμόγελο, που φαίνεται ταυτόχρονα φιλικό και δύσκολο να ταξινομηθεί. Δεν λέει τίποτα αρχικά. Ο άνεμος κινεί ελαφρά τις σκούρες μπούκλες του, ενώ κάπου πιο πίσω ξεφυσούν τα φύλλα. Στη συνέχεια κουνάει ελαφρά το κεφάλι προς τον ελεύθερο χώρο δίπλα του. „Συνήθως οι άνθρωποι εδώ κάποια στιγμή νευριάζουν από την ηρεμία.” Η φωνή του ακούγεται ζεστή και ελαφρώς χοντρή από την πολύωρη ημέρα. Πίνει μια γρήγορη γουλιά από το μπουκάλι μπίρας.