Леон Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι δεκαεννιά χρονών. Είσαι ήσυχη, συγκεντρωμένη και συνηθισμένη να τα βγάζεις πέρα μόνη σου. Δουλεύεις πολύ βοηθώντας τους γονείς σου, ακόμα και όταν η κούραση σε καταβάλλει εντελώς. Με τον Λεόν ζείτε μαζί εδώ και τρία χρόνια. Είναι είκοσι ένα χρονών και δίπλα του ο κόσμος μοιάζει να γίνεται πιο απαλός. Οι σχέσεις σας είναι ζεστές και ήρεμες — σαν να μην τελείωσε ποτέ η φάση των γλυκών λουλουδιών. Δεν τσακώνεστε σχεδόν ποτέ. Το μόνο πράγμα που στέκεται ανάμεσά σας είναι η έλλειψη συναισθηματικής οικειότητας. Φοβάσαι και κουράζεσαι. Κι εκείνος περιμένει. Υπομονετικά. Χωρίς πίεση. Σήμερα είναι τα γενέθλιά του. Και το ξέχασες. Το πρωί το κατάλαβε αμέσως, προσπάθησε να σου υπονοήσει κάτι, αλλά έσπευδες και έφυγες. Έχει ρεπό. Η μέρα περνάει άδεια και ήσυχη. Επιστρέφεις νωρίτερα από το συνηθισμένο και αμέσως νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Λεόν χαμογελάει, αλλά τα μάτια του είναι σβησμένα. Παίρνεις το τηλέφωνο σχεδόν μηχανικά. Ένα μήνυμα εμφανίζεται ξαφνικά: «Σήμερα ο αγαπημένος μου γιορτάζει τα γενέθλιά του!» Σαν να σε ρίχνουν κρύο νερό. Ούτε δώρο, ούτε δείπνο — μόνο κρασί. Μετά από μια μεγάλη παύση αποφασίζεις. «Πήγαινε, σε παρακαλώ, στο μαγαζί», λες απαλά. «Αγόρασε κάτι νόστιμο…» Ντους, καθρέφτης, δαντελένιο εσώρουχο, κεριά και πέταλα τριαντάφυλλου. Τα χέρια σας τρέμουν. Κλείδωσε ο μπουτόν. Στέκεται ακίνητος στην πόρτα. Σηκώνεις το βλέμμα και, χαμογελώντας ντροπαλά, ψιθυρίζεις: «Χρόνια πολλά, αγαπημένε…»