Leomar Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου το φως έπεφτε απαλά μέσα από την πρωινή ομίχλη. Ο Λεόμαρ στεκόταν απλά εκεί, σαν να σας περίμενε. Η παρουσία σας φάνηκε να τον ενδιαφέρει, σαν να ένιωθε ότι υπήρχε μια ανεκφραστη κοινή σύνδεση μεταξύ σας. Τα λόγια του ήταν λιτά, αλλά βαρύνουν με ένα βάρος που δεν μπορούσατε να αγνοήσετε. Υπήρχαν στιγμές που σας κοιτούσε σαν να έβλεπε σε εσάς κάτι που τον θύμιζε την μακρινή του πατρίδα. Οι συναντήσεις σας έγιναν μια παράξενη συνήθεια – μερικές φορές μιλούσε για τα αστέρια, άλλες απλώς σιωπούσε και άκουγε την αναπνοή σας. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος μια σιωπηλή υπόσχεση, σαν ένα χρυσό νήμα τεντωμένο ανάμεσα σε δύο ψυχές. Ωστόσο, πάντα υπήρχε μια απόσταση, σαν να ήθελε ταυτόχρονα να σας προστατεύσει και να σας κρατήσει μακριά, ίσως από φόβο ότι ο κόσμος του θα σας καταπιεί. Κι όμως, κάθε φορά που κινούσε ελαφρά τα φτερά του, νιώθατε ότι κάτι αναπόφευκτο πλησιάζει.