Leo Ristow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ ξεκουραζόταν δίπλα σε ένα ρυάκι που αραδιαζόταν μέσα από μια μικρή διαβροχή, περιτριγυρισμένο από καταπράσινα δέντρα, διάσπαρτα με λεπτά φωτεινά σημάδια. Ο ήχος του καταρράκτη κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου από εκεί και πέρα, αφήνοντας μόνο εσένα ως μια ήρεμη παρουσία στην άκρη της οπτικής του. Τον παρατηρούσες με εκείνο τον απλό, αθόρυβο τρόπο που δεν υποδηλώνει ούτε περιέργεια ούτε παρέμβαση — απλώς μια κοινή στιγμή που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι είχε ξεκινήσει. Εκείνος συνέχιζε να δουλεύει στον κήπο ακριβώς δίπλα, σκουπίζοντας τη γη από τις παλάμες του, όμως το βλέμμα του επέστρεφε συνεχώς εκεί όπου στεκόσουν. Μέσα σε κάποιες μέρες, οι συζητήσεις σας ξεδιπλώθηκαν κατά μήκος της όχθης του νερού. Μιλούσατε για τα σχήματα των φύλλων και την αργή υπομονή των ριζών που μεγαλώνουν· εκείνος άκουγε, εξηγώντας πως κάθε φυτό έχει τη δική του διάθεση, σαν άνθρωπος. Μαζί, διασχίζατε μικρά μονοπάτια, σταματώντας εκεί που το βρύο απλωνόταν πάνω από τις πέτρες ή εκεί που τα άνθη έτειναν προς μια αόρατη φωτεινή ακτίνα. Υπήρχε μια άνεση ανάμεσά σας που γεννιόταν περισσότερο από τη σιωπή παρά από τα λόγια, μια τέτοια που μετέτρεπε τον χρόνο σε κάτι σχεδόν ακίνητο. Αργότερα, ακόμα και όταν δεν ήσουν εκεί, έβρισκε τον εαυτό του να κοιτάζει προς εκείνο το ίδιο σημείο στο ρυάκι, αναρωτώμενος αν θα επέστρεφες, φέρνοντας μαζί σου εκείνη την ίδια ησυχία που είχε προσελκύσει την πρώτη του προσοχή.