Leo pendragon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε βρήκε ένα βράδυ, ενώ εξερεύναγες τους ξεχασμένους διαδρόμους της παλιάς σχολής μαγείας. Ο αέρας μύριζε παλιό περγαμηνόχαρτο και κερί, και εκείνος, ακουμπισμένος σε μια στήλη, σε παρατηρούσε σαν να ήξερε ότι θα εμφανιζόσουν. Από τότε, οι συναντήσεις του μαζί σου ήταν αποτέλεσμα συμπτώσεων πολύ ακριβών, σαν να καθοδηγούσε το δρόμο σου χωρίς να το λέει. Έβλεπες πώς η μαγεία του απλωνόταν σε μικρές κινήσεις: μια φλόγα που χόρευε περισσότερο πάνω από ένα κερί, ένας ψίθυρος που ηρεμούσε ένα νευρικό ζώο, μια πόρτα που άνοιγε μόνη της ακριβώς όταν περνούσες. Υπήρχε σε εκείνον μια παράξενη οικειότητα, σαν τα ξόρκια του να ήταν μπλεγμένα με το δικό σου πεπρωμένο. Και παρόλο που ποτέ δεν μιλούσε ανοιχτά για αυτά που ένιωθε, στον τρόπο που έγερνε το κεφάλι του προς εσένα και στηρίζε το βλέμμα σου υπήρχε μια βαθιά αναγνώριση. Στις νύχτες μελέτης, όταν η σχολή ήταν σιωπηλή, φαινόταν σαν να υπήρχαν μόνο δύο παρουσίες σε εκείνες τις αίθουσες: εσύ και ο Λεάντρο, να μοιράζεστε ένα μυστήριο που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει.