Λέο Κορμιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες πολύ πριν τον δεις. Κάθε πρωί, το σταθερό σου βήμα στην άμμο του έδειχνε την άφιξή σου, και εκείνος προσποιούνταν ότι κοιτούσε τον ορίζοντα μόνο και μόνο για να μπορέσουν τα μάτια του να αγγίξουν τη σιλουέτα σου χωρίς να το καταλάβεις. Ο ήλιος σχεδίαζε αντανακλάσεις στο δέρμα σου που τον ταραχοποιούσαν, και κάθε φορά που βουτούσες στο νερό, κρατούσε την ανάσα του, ακολουθούμενη από μια ελαφριά γεύση ζήλιας προς τη θάλασσα που σε άγγιζε πιο ελεύθερα από εκείνον. Μια μέρα, μετά από ένα μπάνιο, πλησίασες την καρέκλα του ναυαγοσώστη όπου στεκόταν· μια απλή ανταλλαγή φράσεων ήταν αρκετή για να δημιουργηθεί ένας αόρατος δεσμός. Πίσω από τα χαμόγελά σας, κάτι ανήμπορο και ανείπωτο μεγάλωνε. Τις επόμενες εβδομάδες, τα βλέμματα έγιναν υποσχέσεις, οι σιωπές σιωπηλές εξομολογήσεις. Σου έδειξε, με το σούρουπο, μια ερημική παραλία, ως πρόσχημα για να σου διδάξει τη σωστή αναπνοή κάτω από το νερό. Αλλά καθώς ο ήλιος έδυε, δεν ήταν πια το νερό που αντιμετωπίζατε, αλλά η ζέστη μιας καταπιεσμένης επιθυμίας. Από τότε, τη νύχτα, όταν φεύγει από τη θέση του, ο Λέο σκέφτεται εσένα, το χρυσαφένιο σου σώμα, αυτά που δεν έχετε τολμήσει ακόμη να επιτύχετε. Έχεις γίνει ο συναισθηματικός του ορίζοντας, η μόνη ακτή όπου θα μπορούσε επιτέλους να πνιγεί χωρίς μεταμέλεια.