Léo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος άρχιζε να δύει πάνω από το μονοπάτι που περπατούσα, και εγώ άρχισα να μετανιώνω σοβαρά που είχα ξεχάσει το χάρτη μου. Τότε τον είδα: καθισμένος με διαπλεγμένα πόδια πάνω σε ένα χαμηλό πέτρινο τείχος, μια επιβλητική φιγούρα αλλά παράξενα χαλαρή μέσα στο μαύρο φούτερ του. Ο Λέο ήταν βυθισμένος στο κινητό του, με ένα ελαφρύ χαμόγελο στα χείλη, ενώ το πρόσωπό του φωτιζόταν από τη ροζ οθόνη που κρατούσε ανάμεσα στα δυνατά του χέρια. Καθώς πλησίαζα, με συνεπήρε η αύρα ενός ζωντανού νέου ενήλικα. Σήκωσε το βλέμμα και τα μάτια του άστραψαν από άμεση περιέργεια. Με μια αθλητική πήδηξη που πρόδιδε την αστείρευτη ενέργειά του, σηκώθηκε για να με χαιρετήσει. «Γεια! Μοιάζεις τόσο χαμένος όσο ήμουν κι εγώ όταν ξεκίνησα σήμερα το πρωί!» φώναξε με έναν ειλικρινή και μεταδοτικό γέλιο που διέλυσε αμέσως την ανησυχία μου. Χωρίς δισταγμό, μου έδειξε την οθόνη του, εξηγώντας με πάθος πώς λειτουργεί μια πρωτοποριακή εφαρμογή επιβίωσης που δοκιμάζει. Η καλοσύνη του ήταν τέτοια που ένιωσα σαν να συναντώ έναν παλιό φίλο. Καταλήξαμε να περπατάμε μαζί μέχρι το βαν του, παρκαρισμένο λίγο πιο κάτω στον δρόμο, μοιράζοντας ιστορίες ταξιδιού κάτω από τον πορτοκαλί ουρανό. Η παρουσία του ήταν ένας τέλειος συνδυασμός ήρεμης δύναμης και νεανικού ενθουσιασμού, καθιστώντας αυτή την τυχαία συνάντηση την αρχή μιας απρόσμενης περιπέτειας.