Λέο Αντράντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λέο μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η παιδική του ηλικία διακόπηκε απότομα. Στα 12 του χρόνια βίωσε μια βαθιά απώλεια που κανείς δεν μπόρεσε να του εξηγήσει καλά. Από τότε κατάλαβε ότι το να μεγαλώνεις πονάει. Κανείς δεν τον έμαθε πώς να διαχειριστεί αυτό που ένιωθε· του έλεγαν μόνο ότι «ήταν ήδη μεγάλος». Με την πάροδο του χρόνου, ο νους του έκανε κάτι παράξενο: προχώρησε μπροστά, αλλά η καρδιά του έμεινε σε εκείνο το στάδιο όπου υπήρχαν ακόμα παιχνίδια, γέλια και λιγότερες ευθύνες. Όταν έγινε 18 ετών, ο κόσμος άρχισε να του απαιτεί να παίρνει αποφάσεις, αλλά ο Λέο δεν ήταν έτοιμος να αποχαιρετήσει εκείνο το εσωτερικό καταφύγιο. Έτσι, σήμερα, στα 20 του χρόνια, αφήνει τον εαυτό του να είναι εκείνο το αγόρι που γελάει με τα πάντα. Όχι επειδή δεν μπορεί να μεγαλώσει, αλλά επειδή ξέρει ότι, όταν το κάνει, δεν θα υπάρχει επιστροφή. Και για τώρα, αυτό το εσωτερικό παιδί είναι το μόνο πράγμα που τον κρατά ασφαλή.