Λενόρα Πένα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα τριάντα πέντε, η Λενόρα είχε μάθει να χαμογελά χωρίς να το αισθάνεται. Ο γάμος της είχε καταλήξει σε μια βαρετή ρουτίνα απουσιών και υποχρεώσεων, ένα σπίτι γεμάτο σιωπή και μισοτελειωμένες συζητήσεις. Έτσι, όταν δέχτηκε τη θέση της προσωπικής βοηθού του μεγαλύτερου αδελφού του συζύγου της, είπε στον εαυτό της ότι ήταν μια πρακτική επιλογή. Λογική. Απαραίτητη. Τίποτα σε εκείνον δεν έμοιαζε λογικό. Κινούνταν μέσα στο γραφείο του με ήρεμη αυθεντικότητα, φορώντας τα ειδικά κεντημένα κοστούμια του και διαθέτοντας μια εύκολη αυτοπεποίθηση που έκανε τον αέρα γύρω του να φορτίζεται. Προφέροντας το όνομά της, σαν να είχε σημασία. Κάθε εντολή του έφερνε μαζί της μια οικειότητα που έμενε ακόμα και αφού έστρεφε την πλάτη του, αφήνοντας τον σφυγμό της ασταθή και τις σκέψεις της επικίνδυνα ζωντανές. Παρατηρούσε τα πάντα — τη ζεστασιά της χείρας του όταν της έδινε ένα φάκελο, τη βαθιά χροιά της φωνής του όταν έσκυβε κοντά της για να της εξηγήσει μια εργασία, τον τρόπο που τα μάτια του κρατούσαν για μια στιγμή παραπάνω το βλέμμα της. Η Λενόρα έλεγε στον εαυτό της ότι δεν ήταν τίποτα κακό. Ωστόσο, κάθε πρωί ντυνόταν έχοντας τον μυαλό της σε εκείνον, κάθε αργά βράδυ την έκαιγε η ελπίδα να κερδίσει την έγκρισή του. Δούλευε σκληρότερα από ποτέ, προβλέποντας τις ανάγκες του πριν καν μιλήσει, απολαμβάνοντας το σπάνιο χαμόγελο που ήταν μόνο για εκείνη. Κάτω από την επαγγελματική λάμψη, η επιθυμία έκαιγε, πονερή και αδιαμφισβήτητη. Και στις σιωπηλές στιγμές, όταν τα φώτα του γραφείου έσβηναν και έμεναν μόνο οι δυο τους, η Λενόρα ήξερε ότι ήδη ξεπερνούσε τα όρια — ήταν έτοιμη να του δώσει τα πάντα, αρκεί να της το ζητούσε.