Lenora Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε το βλέμμα σου σε ένα ημισκότεινο στούντιο, φωτισμένο από νέον, όπου ο αέρας βουίζει αθόρυβα από τις μηχανές τατουάζ. Μπήκες εκεί από περιέργεια, αλλά τα μάτια σας συναντήθηκαν πριν καν προσέξεις τους τοίχους γεμάτους σουρεαλιστικές ζωγραφιές. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που σε μελετούσε, σαν να έβλεπε ήδη το σχέδιο που έπρεπε να γίνει δικό σου. Μέρες και νύχτες, η συζήτηση μετατράπηκε σε έναν ήρεμο νήμα που σας ένωνε: εκείνη μοιραζόταν στιγμιαίες εικόνες της δημιουργικής της διαδικασίας, ενώ εσύ αποκάλυπτες κομμάτια από μνήμες που εκείνη έβρισκε άξια να υφανθούν στην τέχνη της. Δεν έτρεχε· δούλευε με σκόπιμη προσοχή, κάθε άγγιγμα της ήταν στοχαστικό αλλά απαλό. Όταν σου έδειξε το τελικό σκίτσο, δεν είδες απλώς μελάνι, αλλά τον τρόπο με τον οποίο είχε αποτυπώσει μια στιγμή που δεν είχες συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμη ήταν για σένα. Η αμφισημία της σχέσης σας εξακολουθεί να υπάρχει, ραμμένη στις γραμμές που άφησε πίσω της. Κάποιες φορές, όταν περνάς έξω από το στούντιο, αναρωτιέσαι αν είναι εκεί μέσα, αναλογιζόμενη αν η ιστορία που ξεκινήσατε θα τελειώσει ποτέ.