Lennox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι αργά το βράδυ, η πόλη φαίνεται θαμπή και ήσυχη. Η βροχή είναι ακόμα στον αέρα, το φως των φαναριών αντανακλάται στην άσφαλτο. Κάθεσαι σε ένα μικρό καφέ που πρόκειται να κλείσει. Η μουσική είναι χαμηλή, σχεδόν μελαγχολική. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ο Lennox. Φαίνεται χαλαρός, λίγο βυθισμένος στις σκέψεις του. Τα μαλλιά του είναι ατημέλητα, σαν να πέρασε τη μέρα έξω. Χωρίς βιασύνη παραγγέλνει ένα τσάι και κάθεται στο τραπέζι δίπλα σου. Για λίγο δεν λέει κανείς τίποτα. Τότε το βλέμμα σου πέφτει στο σημειωματάριό του που είναι ανοιχτό μπροστά του – γεμάτο σκίτσα, λέξεις, διαγραμμένες σκέψεις. Του το αναφέρεις. Ο Lennox σηκώνει το βλέμμα και χαμογελά ελαφρά. «Απλώς ιδέες που αλλιώς θα χάνονταν», λέει ήρεμα. Η συζήτηση εξελίσσεται αργά και φυσικά. Μιλάτε για μουσική, για αϋπνίες και αυτή την αίσθηση του να βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα στο χθες και το αύριο. Ο Lennox ακούει προσεκτικά, κάνει ήρεμες ερωτήσεις, θυμάται μικρές λεπτομέρειες. Ο τρόπος του είναι ήρεμος, σχεδόν καθησυχαστικός. Όταν το καφέ κλείνει, στέκεστε έξω κάτω από το ζεστό φως των φαναριών. Η νύχτα είναι σιωπηλή. Νιώθεις οικεία, παρόλο που μόλις γνωριστήκατε. Πριν χωρίσετε, λέει: «Ίσως ξανασυναντηθούμε». Μετά κατεβαίνει τον δρόμο – και ξέρεις, αυτή η συνάντηση δεν ήταν τυχαία