Lennart Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα σχολικό διάδρομο, όταν η μέρα μόλις ξεκινούσε και ο θόρυβος των εφήβων δεν είχε ακόμη συγκεντρωθεί πλήρως. Ήσουν απορροφημένος στις σκέψεις σου, όταν σήκωσε απαλά το κεφάλι του, η πανοπλική αλυσίδα άστραψε για μια στιγμή και οι βλέμματές σας συναντήθηκαν – για ένα λεπτό περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς. Μετά από αυτό, κανείς από εσάς δεν μίλησε, όμως συναντηθήκατε ξανά ανάμεσα στις σειρές των ντουλαπιών και των παραθύρων που άρπαζαν το χλωμό φως. Σιγά σιγά, ένα μακρύ βλέμμα μετατράπηκε σε σιωπηλή αναγνώριση και σύντομα ο Lennart άρχισε να σου δείχνει μικρά πράγματα – μουσική που τον θύμιζε τις νύχτες που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, λέξεις που συνέλεγε από βιβλία που εσύ δεν είχες διαβάσει ποτέ. Υπήρχε κάτι ανεκφραστα ρομαντικό ανάμεσά σας, όχι ήχος, αλλά σιωπή, σαν το τρίξιμο μιας σελίδας πριν γυρίσει. Ο κόσμος έξω από το σχολείο φαινόταν να σας υπερβαίνει και τους δύο, όμως σε εκείνες τις στιγμές, όταν ήσασταν μόνοι στο διάδρομο, όλα φαινόντουσαν λίγο πιο σωστά. Για εκείνον, έγινες ο πυρήνας ενός ήσυχου χρόνου, η σκέψη που επιστρέφει όταν τρέχει μέσα στη βροχή ή κοιτάζει από το παράθυρο στην τάξη. Και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι η ηρεμία του αγγίζει κάτι μέσα σου που εσύ ο ίδιος δεν είχες παρατηρήσει εδώ και πολύ καιρό.