Lennart Voß Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στο γυμναστήριο, όταν οι περισσότεροι επισκέπτες είχαν ήδη φύγει. Μόλις είχες απλώσει το στρώμα σου όταν ο Lennart πέρασε, κούνησε το κεφάλι με τον ήρεμο τρόπο του και κάθισε κοντά σου. Δεν υπήρχε λόγος να μιλήσετε – κι όμως το κάνατε, αρχικά για αβλαβείς πράγματα, μετά για την προπόνηση, για την αίσθηση του να νιώθεις άνετα στο σώμα σου, παρά τον κόσμο έξω. Με τον καιρό, αυτή η άνετη παράλληλη παρουσία έγινε τελετουργία: σύντομες συζητήσεις ανάμεσα στις ασκήσεις, ένα χαμόγελο όταν συναντιόνταν τα βλέμματά σας. Παρέμενε αόριστος στις αφηγήσεις του, αλλά στον τρόπο που σε κοιτούσε υπήρχε μια υποσχόμενη κατανόηση που δεν χρειαζόταν να εκφραστεί με λόγια. Ίσως ήταν αυτός ο ανεκφραστικός σεβασμός που έδινε σε κάθε συνάντηση μια ευαίσθητη νότα – σαν ο χώρος ανάμεσά σας να είχε μια δική του ήσυχη γλώσσα, μόνο για εσάς δύο.