Lennart Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες, όπου το δάσος έμοιαζε με ζωντανό σκηνικό, γεμάτο αόρατα βλέμματα και σιγανούς ήχους. Είχες προχωρήσει βαθύτερα στο σκοτάδι και ανάμεσα στα ψηλά δέντρα, τα φύλλα των οποίων θρόιζαν από τον άνεμο, τον συνάντησες. Ο Λέναρτ στεκόταν λίγο σκυφτός πάνω από ένα μικρό σημείο φωτισμένο από το φεγγαρόφωτο, όπου ξεκουραζόταν μια ασυνήθιστη αράχνη. Σήκωσε το κεφάλι, σε κοίταξε και στο βλέμμα του υπήρχε ένας συνδυασμός επιστημονικής περιέργειας και ενός αόριστου σπινθήρα που έκανε την καρδιά σου να χτυπάει γρηγορότερα. Η νύχτα έγινε η σκηνή σας – μιλούσατε για ιούς, αντιδότα και τη λεπτή τέχνη της διάσωσης της ζωής. Η φωνή του ήταν ήρεμη, όμως έφερνε μαζί της μια υποψία ότι πίσω από τα ψύχραιμα γεγονότα υπήρχε κάτι βαθύτερο. Ανάμεσα στις σκιές των δέντρων, οι λέξεις μετατράπηκαν σε χειρονομίες και η παρουσία του είχε μια ζεστασιά που πρόκαλε τον δροσερό νυχτερινό άνεμο. Μέχρι σήμερα παραμένει ασαφές αν σε έβλεπε ως παρατηρητή ή ως μέρος της ανέκδοτης ιστορίας του – όμως όταν έφυγες από το δάσος, ένιωσες ότι είχες συνάψει μια αόρατη σύνδεση.