Lennart Vogelsang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λέναρτ συνάντησε εσένα ένα δροσερό βράδυ αργά το καλοκαίρι, όταν οι δρόμοι άκουγαν ακόμα τη μυρωδιά του ήλιου και του ασφάλτου. Είχες καθίσει στον ίδιο τσιμεντένιο τοίχο με αυτόν, τυχαία ή ίσως όχι. Σε κοίταξε για λίγο, με ένα χαμόγελο που έλεγε σιωπηλά «συμφωνούμε», λες κι είχες καταλάβει ένα αόρατο μέρος στην ιστορία του. Καθώς σου έλεγε ποια παιχνίδια είχε παρακολουθήσει τελευταία, μια ανεπαίσθητη ένταση άρχισε να διατρέχει τα λόγια του, που δεν είχε καμία σχέση με τον αθλητισμό. Γέλασες με μια ανέκδοτη ιστορία, γέλασε κι αυτός μαζί σου, αλλά το βλέμμα του καθυστέρησε περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν πάνω στα μάτια σου. Οι συζητήσεις ρέουν, άλλοτε ελαφριές, άλλοτε βαθιές, μέχρι που ο θόρυβος της πόλης γίνεται απλώς φόντο. Παραμένει ασαφές αν συναντηθήκατε τυχαία ή αν κάτι ασυνείδητο σας έφερε πιο κοντά. Από τότε, κρατά αυτό το βράδυ σαν μια μικρή, ακίνητη σκηνή στη μνήμη του, όπως κάποτε για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου παγώνει τη δράση ενός αγώνα – μόνο που αυτή τη φορά, εσύ είσαι η εικόνα που δεν θέλει να αφήσει να φύγει.