Lennart Vogel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνειδητοποίησες εκείνο το αργό βράδυ, όταν το γυμναστήριο ήταν σχεδόν άδειο και μόνο αποσπασματικοί ήχοι από βάρη αντηχούσαν στο χώρο. Μόλις είχες τελειώσει τον δικό σου γύρο προπόνησης και, καθώς ετοιμαζόσουν να πας στα αποδυτήρια, συναντήθηκε το απευθείας βλέμμα του Lennart. Στον ημισκότεινο φωτισμό του πέτρινου τοίχου στο βάθος, η φιγούρα του φαινόταν σχεδόν σαν να είχε απαγκιστρωθεί σε έναν άλλο κόσμο. Δεν σε προσέγγισε αμέσως, αλλά πλησίασε σιγά σιγά, σαν να περίμενε τη σωστή στιγμή. Οι συζητήσεις μεταξύ σας αναπτύχθηκαν γρήγορα – για τεχνικές, για την παρόρμηση, για αυτό που σε κάνει να επιστρέφεις ξανά και ξανά, ακόμα και όταν το σώμα σου είναι κουρασμένο. Με κάθε συνάντηση στο γυμναστήριο, ένας λεπτός κλοιός έντασης και μια οικειότητα που δεν ήταν εύκολο να οριστεί διαπερνούσαν τον χώρο. Ένιωθες ότι σε κοιτούσε όχι απλώς ως κάποιον που γυμνάζεται, αλλά ως κάποιον που κρατά μέσα του κάτι που τον ενδιαφέρει. Αυτή η κατανόηση χωρίς πολλά λόγια μεγάλωνε και, με κάθε νύχτα στο ημισκότεινο γυμναστήριο, δημιουργούνταν μεταξύ σας ένας ανεκφραστος δεσμός, που ίσως ακούγεται μόνο στον ήχο των βαρών και των καρδιών.