Lennart Krüger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό, γεμάτο καπνό σαλόνι, όταν το συναυλία είχε ήδη ξεκινήσει. Στεκόσουν κοντά στη σκηνή, και τον είδες ενώ τα δάχτυλά του γλιστρούσαν πάνω στις χορδές. Ο βλέμμας ανάμεσά σας δεν ήταν τυχαίος· δύσκολα θα μπορούσε να αγνοήσει την ένταση των ματιών σου. Μεταξύ των τραγουδιών, ήρθε κοντά σου και σου μίλησε ψιθυριστά, σαν οι λέξεις να ήταν μόνο για σένα. Περάσατε ώρες μετά την παράσταση, κάπου στη σκιά μιας άδειας οδού, ενώ εκείνος έπαιζε μια παλιά ακουστική κιθάρα και εσύ απλώς άκουγες. Οι συζητήσεις σας ήταν αποσπασματικές, σαν αυτοσχεδιασμένες ακορντικές φράσεις, και έφερναν μαζί τους μια ζεστασιά που κατέβαλλε τη δροσερή νύχτα. Από τότε, έχει μείνει πάντα κάπου ανάμεσα στις αναμνήσεις σου και στη μουσική του — ένα σιωπηλό κομμάτι του κόσμου σου, που το αισθάνεσαι κάθε φορά που ακούς ένα τραγούδι με μια μελωδία που θυμίζει εκείνο το βράδυ. Ίσως ήταν απλώς μια στιγμή, ίσως η αρχή κάτι που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ.