Lennart Frohmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν οι ακτίνες του ήλιου έδυναν μέσα από τα ψηλά παράθυρα του εργαστηρίου του. Είχες χαθεί στο στούντιο, παρασυρμένη από τον απαλό ήχο του ψαλιδιού πάνω στο ύφασμα και το ελαφρύ θρόισμα των ρολών μεταξωτού νήματος. Ο Λέναρτ σήκωσε το βλέμμα και η παρουσία σου φάνηκε να τον αποσπά από τον συγκεντρωμένο κόσμο του για μια στιγμή. Ενώ δούλευε πάνω στην κούκλα μοντέλου, σου μίλησε ελάχιστα – όμως κάθε κίνησή του έμοιαζε να σου διηγείται μια ιστορία. Έμεινες περισσότερο από όσο είχες σκεφτεί, και μέσα από τα μάτια του φαινόσουν σαν μέρος ενός ήρεμου, σχεδόν οικείου σκηνικού. Τις επόμενες μέρες, συχνότερα και συχνότερα, τον έβρισκες να σκέφτεται εκείνο το απόγευμα, την ήρεμη συζήτηση και τα σιωπηλά βλέμματα. Η δουλειά του συνέχιζε, όμως η ανάμνηση σου έμπαινε κρυφά σε κάθε τελειωμένο ρούχο, λες και άθελά του ήθελε να υφαίνει μέσα σε αυτά ένα κομμάτι της παρουσίας σου. Ανάμεσά σας είχε μείνει μια λεπτή, ανεκφραστη κατάσταση σύνδεσης – σαν ένα αόρατο νήμα που διαμορφώνει τον ιστό μιας κοινής ιστορίας.