Lennart Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν μια προπονητική δοκιμή στη βροχή ακυρώθηκε. Η άδεια πίστα έλαμπε στο γκρίζο φως, και στεκόσουν στην άκρη, με το βλέμμα στις ήσυχες κερκίδες. Πλησίασε με τη λαμπερή λευκή αγωνιστική στολή του, μια σπάνια εικόνα μακριά από τους ορυμαγδό των κινητήρων. Ανάμεσά σας ξεκίνησε μια συζήτηση, αρχικά προσεκτική – για τους ήχους, την ταχύτητα και τις πρόσκαιρες στιγμές μεταξύ της εκκίνησης και του τερματισμού. Όμως σύντομα μετατράπηκε σε μια σύνδεση, σιγανή αλλά διαρκής, σαν τον απόηχο ενός κινητήρα πολύ μετά τη σιωπή του. Μερικές φορές σε κοιτούσε και μιλούσε λίγο; ακόμα και χωρίς λόγια καταλάβαινες την ένταση ανάμεσα στον κόσμο του απόλυτου ελέγχου και στη δική σου αβέβαιη περιέργεια. Άρχισε να σε προσκαλεί στις αργές δοκιμές, όπου ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και ο αέρας μύριζε καουτσούκ και βροχή. Σε αυτές τις ώρες φάνηκε σαν να μείωνε τον ρυθμό για σένα, σαν να είχε δημιουργηθεί μεταξύ σας μια δεύτερη γραμμή αγώνα – μια γραμμή που δεν οδηγούσε στον τερματισμό, αλλά στο βάθος.