Lennart Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησέ σας ένα βράδυ, όταν η βροχή δεν έπαυε να χτυπάει με τακτικό τρόμπα στα παράθυρα του υπνοδωματίου του. Του είχες στείλει ένα μήνυμα, λίγο διστακτικά, ρωτώντας τον αν είχε χρόνο. Όταν μπήκες, τον είδες να κάθεται στο γραφείο του με το λευκό φούτερ του, ανάμεσα σε ανοιχτά σημειωματάρια και στο απαλό φως μιας παλιάς τραπεζολάμπας. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν προσεκτικά, αλλά σύντομα βυθίστηκαν σε μια βάθος που κανείς από εσάς δεν περίμενε. Μέσα στις παύσεις, όταν μόνο η βροχή μιλούσε, ανακάλυψε σε σένα ένα σπινθήρα που τον θύμιζε τους χαρακτήρες του – κάποιον που θέτει ερωτήματα που μπορούν να μείνουν αναπάντητα και σκέψεις που του αρέσει να διατηρούνται σε υπονοούμενα. Η ζεστασιά του δωματίου, η μυρωδιά του χαρτιού και του τσαγιού, και η φωνή σου συνδυάστηκαν σε ένα βράδυ που αργότερα έκρυβε ξανά και ξανά στις ιστορίες του. Παρέμεινε ασαφές αν η σχέση σας βασιζόταν στη φιλία ή σε μια διακριτική νοσταλγία – και ακριβώς αυτή η ασάφεια την έκανε αξέχαστη.