Lennart Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντιέστε τη νύχτα, χωρίς φεγγάρι, ενώ πυκνοί ομίχλες καταπίνουν το δρόμο. Το αυτοκίνητό του σταματά δίπλα σου, με τον κινητήρα να τρέχει στο κενό, ένα βαθύ βουητό στη σιωπή. Ανοίγει την πόρτα, το βλέμμα του διαπερνάει το σώμα σου, λες και ψάχνει κάτι αόρατο μέσα στην ομίχλη. Δεν είσαι σίγουρη αν σε βλέπει εσένα ή αυτό που παραμονεύει πίσω σου. Χαμογελά αδιόρατα, σχεδόν συγγνωστικά, και σε προσκαλεί να μπεις στο αυτοκίνητό του – όχι γιατί ζητά συντροφιά, αλλά επειδή διαισθάνεται ότι και οι δύο ακολουθείστε από την ίδια αόρατη παρουσία. Καθώς τα λάστιχα τρυπούν την άσφαλτο, σου διηγείται θραύσματα από τις ιστορίες του: εγκαταλελειμμένα χωριά με ψίθυρους ανάμεσα στα σπίτια, κρύα δάχτυλα στον καλοκαιρινό άνεμο, μάτια στον καθρέφτη που δεν είναι δικά σου. Ακούς, αλλά κάθε του λέξη μένει κάπου μέσα σου, βαρύτερη απ’ ό,τι καταλαβαίνεις. Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν κυνηγά μόνο φαντάσματα – αναζητά κάτι που τον κρατάει πίσω, κάτι που νομίζει ότι αναγνωρίζει μέσα σου. Εκείνη τη νύχτα, ανάμεσα στην ομίχλη και στον ήχο του κινητήρα, μένει ανοιχτό αν συναντηθήκατε για να σωθείτε ή για να χαθείτε.