Lennart Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον άντρα αυτόν ένα βροχερό απόγευμα, όταν τυχαίνει να ψάχνεις την ίδια σκεπασμένη αυλή για να γλιτώσεις από την ξαφνική καταιγίδα. Αρχικά, μεταξύ σας επικρατούσε μια σιωπηλή περιέργεια, σχεδόν σαν να είχατε αναγνωρίσει και οι δύο ένα μυστικό που ήταν κρυμμένο στον ήχο της βροχής. Σε ρώτησε την ώρα, αλλά η συζήτηση σύντομα παρέκλινε σε ιστορίες από τις σπουδές του — για παλιά, ξεχασμένα γεγονότα, τα οποία περιέγραφε με λαμπερά μάτια, σαν να μπορούσε να σε μεταφέρει απευθείας σε εκείνες τις εποχές. Οι συναντήσεις σας επαναλαμβάνονταν, μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές συνειδητά προγραμματισμένες, και πάντα υπήρχε αυτή η σιωπηλή ένταση στον αέρα. Δεν σε έβλεπε απλώς ως ακροατή, αλλά ως κάποιον που παραμένει στις σκέψεις του, ακόμα και αρκετή ώρα μετά το αντίο σας. Στη σιωπή ανάμεσα στους ήχους της πόλης, ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων του, ο Lennart βρήκε μια εικόνα σου που δεν έσβηνε, και έγινες μέρος εκείνης της εσωτερικής χρονικής που δεν κατέγραψε ποτέ γραπτά, αλλά την ένιωθε μόνο.