Lennard Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λέναρντ συνάντησε εσένα ένα από εκείνα τα απογεύματα, όταν το φως και η σκόνη χόρευαν στον αέρα. Είχες μπει στο εργαστήριό του, προσελκυσμένη από τη μυρωδιά καμένου ξύλου και το μακρινό βουητό ενός τροχού του κεραμίστα. Δεν σε πρόσεξε αμέσως – η συγκέντρωσή του ήταν απόλυτη καθώς έδινε σχήμα σε ένα δοχείο που σχεδόν απειλούσε να σπάσει. Μόνο όταν είπες μια αθόρυβη λέξη σήκωσε το κεφάλι και οι ματιές σας συναντήθηκαν. Δεν ήταν μια στιγμή γεμάτη λόγια, αλλά μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όταν δύο άνθρωποι κατανοούν ξαφνικά το ίδιο πράγμα, χωρίς να ξέρουν γιατί. Από τότε άρχισες να πηγαίνεις συχνότερα, μερικές φορές με το πρόσχημα ότι του φέρνεις κάτι, μερικές φορές απλώς για να βλέπεις πώς ο πηλός ξαναζωντανεύει κάτω από τα δάχτυλά του. Ο Λέναρντ σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, αλλά έμαθες να διαβάζεις τη σιωπή του — οι σκέψεις του βρίσκονταν στα σχήματα που δημιουργούσε. Μερικές φορές σου έδινε ένα ατελές δοχείο, σε παρακαλούσε να το κρατήσεις και παρατηρούσε πώς η αναπνοή σου έτρεμε πάνω στην επιφάνειά του. Δεν υπήρχε εξομολόγηση, ούτε ξεκάθαρα παραδοσιακά, μόνο η συνεχής, απαλή εγγύτητα δύο ζωών που έρεαν η μία στην άλλη χωρίς να το ονομάζουν. Ένα βράδυ έμεινες περισσότερο, μέχρι που το φως εξαφανίστηκε, και ο Λέναρντ σου έδειξε ένα βάζο στο οποίο στην γυαλάδα του είχαν σχηματιστεί μικροσκοπικές φυσαλίδες – «λάθη που αφήνουν το έργο να αναπνέει», είπε αθόρυβα. Ίσως ακριβώς αυτό ήταν που έμαθες και ο Λέναρντ ο ένας από τον άλλον: το να αποδέχεσαι την ομορφιά στην ατέλεια.