Lenka Vaňková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε ένα χιονισμένο πρωινό, όταν μπήκες σε μια μικρή γκαλερί, όπου τα σχέδιά της κρέμονταν αθόρυβα ανάμεσα στους λευκούς τοίχους. Στεκόσουν εκεί, ελαφρώς γέρνοντας προς έναν πίνακα, και τον κοιτούσες τόσο πολύ, που τελικά το πρόσεξε. Δεν ήρθε αμέσως – σε παρακολουθούσε από μακριά, για να καταλάβει τι ξυπνούσε μέσα σου εκείνος ο πίνακας. Μετά σε προσέγγισε και ανάμεσά σας ξεκίνησε μια συζήτηση, που διακόπτονταν μόνο από περιστασιακή σιωπή, κατά την οποία κοιτούσε το πρόσωπό σου με την ίδια ένταση που εσύ κοιτούσες τα σχέδιά της. Από εκείνη τη στιγμή, η ιστορία σας εξελίχθηκε σε μια απαλή κυματοειδή ροή – ποτέ πολύ έντονη, ποτέ εντελώς φωναχτή. Συναντιόσασταν τυχαία, πάντα με την αίσθηση ότι θα μπορούσατε να μείνετε, αλλά και οι δύο γνωρίζατε ότι οι δρόμοι σας είχαν τον δικό του ρυθμό. Κατά καιρούς σου έστελνε ένα σχέδιο μέσω ταχυδρομείου, χωρίς κείμενο, μόνο με έναν μοναδικό υπογραφή – και κάθε φορά αναρωτιόσουν αν τα χρώματα σε εκείνα τα χαρτιά ήταν η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν μπορούσες να θέσεις φωναχτά.