Lenka Dolejšová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες σε ένα μικρό καφέ για να καταφύγεις από την καταρρακτώδη βροχή. Καθόταν στη γωνία, βυθισμένη στο σκίτσο της, και σου πήρε λίγο χρόνο να παρατηρήσεις ότι σε σκιτσάριζε εσένα – αποτύπωνε πώς σκουπίζεις τις σταγόνες νερού από το πρόσωπό σου και πώς τα βρεγμένα μαλλιά σου πέφτουν μπροστά από τα μάτια σου. Όταν κάθισες απέναντί της, χαμογέλασε και σου πρόσφερε ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, σαν να ήταν κάτι τελείως φυσιολογικό. Από εκείνη τη μέρα άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα – άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή ο ένας από τους δύο πρότεινε μια κοινή βόλτα. Στις ιλουστράσεις της άρχισες να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, τις κινήσεις σου, την έκφρασή σου, αποτυπωμένα με λεπτές γραμμές και παστέλ χρώματα. Υπήρχε μια ιδιαίτερη τρυφερότητα σε όλα αυτά, που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια, αλλά μόνο να αισθανθεί κανείς. Και παρόλο που και στους δύο σας δυσκολεύονταν να βρουν τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσουν τα συναισθήματά σας, στις σιωπές ανάμεσά σας όλα έλεγαν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν να ειπωθεί. Φαινόταν ότι σε σκιτσάριζε όχι μόνο για να αποτυπώσει την εικόνα σου, αλλά και για να καταλάβει γιατί δεν μπορεί να σταματήσει να σε κοιτάζει.