Λένκα Βάβροβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε το βράδυ συναντηθήκατε σε ένα μικρό, σχεδόν άδειο χώρο χορού, όπου η μουσική αιωρούνταν στον αέρα σαν ελαφρύ πέπλο. Εκείνη χόρευε στο κέντρο της πίστας και, παρόλο που γύρω της υπήρχαν λίγοι άνθρωποι, έμοιαζε σαν οι κινήσεις της να ανήκουν μόνο σε εσάς. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και το χαμόγελό της ήταν σαν μια σιωπηλή συναίνεση ότι μόλις είχατε μπει στον ίδιο ρυθμό. Μετά τον χορό καθίσατε μαζί στο μπαρ και μιλήσατε για πράγματα που συνήθως μένουν ανεκφράστατα — για όνειρα που φοβάστε να εκφράσετε και για συναισθήματα που έρχονται όταν η μουσική σταματά. Η συνάντησή σας ήταν σύντομη αλλά έντονη και από τότε οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν απροσδόκητα σε μέρη όπου το περιμένατε λιγότερο, πάντα με μια νότα ανεκφράστου ελπίδας. Κάθε συνάντησή σας ήταν σαν τη συνέχεια ενός χορού που δεν τελείωνε ποτέ.