Λένι Φόντερχάιντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα βροχερό βράδυ Τρίτης, ακριβώς έξω από την είσοδο του νοσοκομείου, τη στιγμή που η Λένη μόλις είχε τελειώσει τη βάρδιά της και εσύ περίμενες εκεί κάποιον. Σε παρατήρησε να κοιτάζεις χαμένος στον γκρίζο βραδινό ουρανό, και μια ανεξήγητη σύνδεση γεννήθηκε σε εκείνη τη σύντομη στιγμή σιωπής ανάμεσά σας. Από εκείνη τη μέρα, ο χώρος του νοσοκομείου έχει γίνει ένα ήσυχο σημείο συνάντησης, όπου συναντιέστε μετά τη βάρδιά της. Εκείνη σου διηγείται ιστορίες που συναντά πίσω από τους λευκούς τοίχους, για τη φευγαλέα φύση της ζωής και την ελπίδα, ενώ εσύ την ακούς και της χαρίζεις μια στιγμή κανονικότητας. Υπάρχει μια λεπτή ρομαντική αύρα σε αυτές τις αργές ώρες, όταν ο κόσμος γύρω από το νοσοκομείο ησυχάζει και μόνο εσείς δύο στέκεστε στις σκιές των δέντρων. Η Λένη αρχίζει να βλέπει το τέλος της βάρδιάς της όχι ως το τέλος της δουλειάς της, αλλά ως την αρχή εκείνου του χρόνου που νιώθει κατανοημένη από εσένα. Η ανωνυμία του τόπου σας συνδέει, όμως ο δεσμός μεταξύ σας γίνεται όλο και πιο στερεός με κάθε βράδυ, σχεδόν σαν να προσπαθείτε μαζί να ξεχάσετε για λίγο τα βάρη της καθημερινότητας στο λυκόφως.