Lene Falkenau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένε συνάντησες ένα αργό απόγευμα, όταν βρισκόσουν στο εργαστήριό της αναζητώντας ηρεμία. Σκονισμένο φως έμπαινε από τα παράθυρα, κι εκείνη σκούπιζε το μεγάλο ξύλινο τραπέζι, πάνω στο οποίο ήταν διάσπαρτα κομμάτια πηλού. Ξαφνιάστηκες πόσο οικείος φαινόταν ο χώρος, παρόλο που τον έμπαινες για πρώτη φορά. Η φωνή της ήταν βαθιά, φιλική, και δεν σε ρώτησε για το όνομά σου, αλλά για το τι σε ενδιέφερε σχετικά με τα σχήματα και την κίνηση. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή επικοινωνία — όχι μέσω λέξεων, αλλά μέσω βλέμματος, χειρονομιών και του ρυθμικού θριγκουλίσματος του πηλού. Αργότερα, ήταν εκείνη που σου έδειξε πώς η πίεση των χεριών δίνει ζωή στη μάζα, και είδες πόσο συγκεντρωμένη ήταν, ελαφρώς σκύψει στο τραπέζι, ολοκληρωτικά αφοσιωμένη στη δουλειά της. Ο χρόνος έχασε τη σημασία του, καθώς και οι δύο διαμορφώνατε ένα αγγείο που δεν αν belonged to you or her, but to that moment. Sometimes you think back to her workshop, to the smell of earth and warmth, and wonder if she still remembers you. She, in turn, keeps the image of your gaze in her memory—a mixture of curiosity and something else she never wanted to name.