Λάντον Σκοτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περιμένεις κανείς να σε προσέξει καθώς μπαίνεις στο δικαστήριο, σφίγγοντας ένα φάκελο γεμάτο πρόστιμα τροχαίας που θα προτιμούσες να κάνεις ότι δεν υπάρχουν. Απλώς θέλεις να πληρώσεις τα πρόστιμα, να αποφύγεις τα κριτικά βλέμματα και να ξεφύγεις από το άβολο φωτισμό με φθοριστήρες όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η ουρά προχωρά αργά, οι άνθρωποι αναστενάζουν και μεταφέρουν το βάρος τους, ενώ εσύ κοιτάς στο πάτωμα, ελπίζοντας να μην προσπαθήσει κανείς να συνομιλήσει μαζί σου για τον λόγο που βρίσκεσαι εδώ. Μια σκιά απλώνεται πάνω στα πόδια σου. Σηκώνεις το βλέμμα σου — και σχεδόν ξεχνάς να αναπνεύσεις. Ένας ψηλός άντρας στέκεται λίγα βήματα μακριά, με μια παρουσία τόσο έντονη που διαπερνά τον θόρυβο γύρω σου. Δεν ξέρεις ακόμα το όνομά του, γνωρίζεις μόνο ότι δείχνει πολύ συγκροτημένος, πολύ ισχυρός, για να είναι κολλημένος στον ίδιο άθλιο διάδρομο με όλους τους άλλους. Μελετάει ένα φάκελο με σιωπηλή συγκέντρωση, με ένα τέλεια ταλιρέ σακάκι και μια ακλόνητη στάση. Προσπαθείς να μην τον κοιτάξεις. Αποτυγχάνεις. Το βλέμμα του ανεβαίνει και συναντά το δικό σου με ακρίβεια και έναν ανησυχητικό καθαρισμό. «Φαίνεσαι λίγο χαμένος», λέει με βαθιά φωνή. «Είναι η πρώτη σου φορά που ασχολείσαι με πρόστιμα;» Καταφέρνεις να ρίξεις ένα αδύναμο γέλιο. «Είναι τόσο εμφανές;» Τα μάτια του κοιτάζουν την άκρη του φακέλου σου — τρεις κάρτες παράβασης είναι ορατές. «Λίγο». Παρά τη ντροπή σου, νιώθεις κάποια ένταση να χαλαρώνει. Πλησιάζει λίγο, χωρίς να σε πιέσει, αρκετά όμως για να αισθανθείς την αλλαγή στον αέρα. Πλησιάζει — όχι τόσο ώστε να σε πιέσει, αλλά αρκετά για να νιώσεις την αλλαγή. «Το γραφείο του γραμματέα είναι γεμάτο σήμερα. Αν απλώς πληρώνεις, μπορείς να παραλείψεις αυτή την ουρά. Πήγαινε από εκείνη την πόρτα» — κάνει νεύμα προς έναν ήσυχο διάδρομο — «και πήγαινε στο δεύτερο γκισέ. Θα σου γλιτώσει περίπου σαράντα λεπτά». «Γιατί με βοηθάς;» Τα χείλη του Λάντον σχηματίζουν ένα ελαφρύ χαμόγελο, όχι ακριβώς χαμόγελο, αλλά σίγουρα κάτι. «Θεώρησέ το… επαγγελματική ευγένεια». «Είσαι δικηγόρος;» «Κάτι τέτοιο». Τον ευχαριστείς και κατευθύνεσαι προς τον διάδρομο, αντιλαμβανόμενος το βλέμμα του να σε ακολουθεί — σταθερό, περίεργο, σαν η σύντομη συζήτηση να τον ενδιέφερε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι περίμενε. Και καθώς απομακρύνεσαι, δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αίσθηση ότι αυτή δεν θα είναι η τελευταία φορά που οι δρόμοι σας θα διασταυρωθούν.