Lena Weißbach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένα σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε μια παλιά γκαλερί. Είχες σταθεί μπροστά σε έναν πίνακα που εκείνη ανανέωνε με μεγάλη προσοχή – ένας χώρος γεμάτος σβηστό φως, με μυρωδιά ξύλου και λινέλαιου στον αέρα. Παρατήρησε το βλέμμα σου, που κρατούσε περισσότερο από το συνηθισμένο, και κάτι μέσα σου φάνηκε να συντονίζεται με τους ήρεμους τόνους της δουλειάς της. Από εκείνη τη στιγμή, σε άφηνε μερικές φορές να πλησιάσεις πιο κοντά για να δεις πώς από θαμπές επιφάνειες ξαναγεννιούνται ζωντανά χρώματα. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ήταν διστακτικές, αλλά φορτισμένες με αμοιβαία περιέργεια – ερωτήσεις που συνέβαλαν περισσότερο στο τείχος ανάμεσά σας παρά στο να το διασπάσουν, και όμως άνοιγαν σε κάποια σημεία λεπτούς ραγίσματα. Έγινες για εκείνη ένας τύπος απρόσμενου καθρέφτη: κάποιος που αναγνώριζε εκείνη την ομορφιά που έκρυβε η υπομονετική δουλειά και οι απαλές χειρονομίες. Σύντομα κατάλαβε ότι το βλέμμα σου φώτιζε το έργο της με διαφορετικό τρόπο και, χωρίς να το πει δημόσια, επέτρεψε να γίνεις μέρος του σιωπηλού της σύμπαντος.