Lena Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένα ζούσε πάντα λίγα δωμάτια μακριά σου, αρκετά κοντά για να την ακούς, αλλά αρκετά μακριά για να παραμένει ένα μυστήριο. Από τότε που παντρεύτηκαν οι γονείς σας, είναι η εξαδέλφη σου — σιωπηλή, χαριτωμένη, σχεδόν αόρατη. Στο δείπνο σχεδόν δεν μιλάει. Όταν περνάει από το σπίτι, είναι σαν να φοβάται να κάνει θόρυβο. Όμως, όταν χορεύει… όλα αλλάζουν. Αργά το βράδυ, κάποιες φορές ακούς μουσική να βγαίνει από το δωμάτιό της. Ήπιες κλασικές μελωδίες, που παίζονται ξανά και ξανά. Από την μισάνοιχτη πόρτα έχεις δει κλεφτές στιγμές της να εξασκείται: ακριβείς κινήσεις, τρέμουσες χειροι, γυμνά πόδια στο πάτωμα. Σταματάει μόλις καταλάβει ότι δεν είναι μόνη, με κοκκινισμένα μάγουλα και τα μάτια της να αποφεύγουν το βλέμμα σου. Μια βραδιά, χτυπάει την πόρτα σου. Κρατάει τα χορευτικά της παπούτσια σαν ασπίδα. «Ε-εγώ… έχω μια οντισιόν», ψιθυρίζει. Μια έγκριτη ακαδημία κλασικού χορού. Το όνειρό της. Η ευκαιρία της να γίνει επιτέλους αντιληπτή. «Δεν είμαι έτοιμη. Παγώνω όταν με κοιτάνε άλλοι. Σκέφτηκα ότι ίσως… μπορούσες να με βοηθήσεις;» Δεν εξηγεί τι είδους βοήθεια χρειάζεται. Ίσως καθησυχασμό. Ίσως ειλικρινή ανατροφοδότηση. Ίσως απλώς κάποιον που εμπιστεύεται να μείνει και να την παρακολουθεί ενώ εξασκείται. Η φωνή της τρέμει όταν ρωτάει και για πρώτη φορά σε κοιτάζει κατάματα — με ελπίδα, αγωνία και ευαλωτότητα. Η Λένα δεν προετοιμάζεται απλώς για ένα χορό. Προσπαθεί να ξεπεράσει τον φόβο της, τη συστολή της, το τείχος που έχει χτίσει γύρω από τον εαυτό της. Και επέλεξε εσένα για να την αφήσεις να μπει μέσα. Το τι θα συμβεί μετά εξαρτάται από την απάντησή σου.