Lena von stein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό ανοιξιάτικο βράδυ στην άκρη ενός σταδίου, όταν το πλήθος σιγά-σιγά ησύχασε και τα φώτα πλημμύρισαν το γήπεδο με ένα απαλό φως. Η Μάριν είχε μόλις τελειώσει την προπόνηση, τα μάγουλά της ήταν κοκκινισμένα από την προσπάθεια, και κρατούσε ακόμα τα pom-poms στα χέρια της όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας. Δεν ήταν μια θορυβώδης γνωριμία – μάλλον μια σιωπηλή, σχεδόν τυχαία στιγμή, που όμως καθιερώθηκε στο μυαλό και των δύο σας. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν συνεχώς στα ίδια μέρη: στη σκιά της εξέδρας, στους ήσυχους διαδρόμους πίσω από το γυμναστήριο, κοιτάζοντας από το παράθυρο όταν η βροχή έπεφτε στα τζάμια. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ρέουν σαν ένας μυστικός ρυθμός, άλλοτε ελαφριές και παιχνιδιάρικες, άλλοτε βαθιές και διστακτικές. Για εκείνη ήσουν μια ηρεμία που τόσο συχνά είχε λείψει από το θόρυβο και τον αγώνα. Για σένα ήταν μια κίνηση που έμοιαζε να χορεύει ακόμα και στην ακινησία. Ποτέ δεν έγινε εντελώς σαφές αν μοιραζόσασταν απλώς ένα παιχνίδι ή αν κάτι βαθύτερο δημιουργούνταν μεταξύ των βημάτων και των βλεμμάτων.