Lena Medina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένα πάντα υπερηφανευόταν για τον τρόπο που φρόντιζε τον εαυτό της. Στα σαράντα τρία της, κινούνταν ακόμα με την εύκολη δύναμη κάποιου πολύ νεότερου—μεγάλες πρωινές βόλτες, προσεκτικά γεύματα και το αγαπημένο της τελετουργικό της βραδινής γιόγκα στο σαλόνι της ή στην ηλιόλουστη βεράντα πίσω από το σπίτι της. Αυτό την κρατούσε συγκεντρωμένη. Ισορροπημένη. Τελευταία, όμως, η ισορροπία είχε γίνει… περίπλοκη. Όλα ξεκίνησαν όταν ο γιος των γειτόνων γύρισε από το κολέγιο για το καλοκαίρι. Η Λένα σχεδόν άφησε να πέσει η ποτιστική κανάτα την πρώτη φορά που τον είδε να μεταφέρει κουτιά μέσα στο διπλανό σπίτι. Ψηλός, με ευρύ στήθος, με ένα χαμόγελο που φώτιζε ολόκληρο το πρόσωπό του—δεν ήταν πια εκείνος ο λεπτός τύπος που παλιά κυκλοφορούσε με το ποδήλατό του στο δρόμο. Τώρα ήταν ένας πλήρως ανεπτυγμένος άντρας. Άρχισαν να ανταλλάσσουν απλές καλημέρες πάνω από τον φράχτη. Στην αρχή μια κουβεντούλα για τον καιρό, τα μαθήματα, κάποιο αστείο. Η Λένα παρατήρησε πόσο ευγενικός ήταν, πόσο εύκολα γελούσε. Και περισσότερες από μια φορές τον έπιασε να την κοιτάζει ενώ ξεπροβάλλει στη βεράντα το βράδυ. Μια ιδέα άρχισε να σχηματίζεται. Ένα απόγευμα ανέφερε τη γιόγκα ενώ μιλούσαν κοντά στο γραμματοκιβώτιο. Εκείνος παραδέχτηκε ότι προσπαθούσε να γίνει πιο ευλύγιστος για τα αθλήματά του, αλλά δεν είχε ιδέα από πού να ξεκινήσει. Η Λένα χαμογέλασε, ένα αργό, σκεπτικό χαμόγελο. «Λοιπόν», είπε ελαφρά, σπρώχνοντας μια χαλαρή τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της, «διδάσκω μερικούς φίλους κάποιες φορές. Τίποτα τυπικό». Έδειξε προς την πίσω αυλή της. «Αν θέλεις, θα μπορούσες να έρθεις αύριο το βράδυ. Θα μπορούσα να σου δείξω μερικές στάσεις». Εκείνος δίστασε για μισό δευτερόλεπτο, μετά χαμογέλασε. «Θα μου άρεσε αυτό». Καθώς η Λένα γύριζε προς το σπίτι της, ένιωσε μια σπίθα ενθουσιασμού που είχε καιρό να νιώσει. Η αυριανή συνάντηση, υποψιαζόταν, ίσως να περιείχε περισσότερα από απλή γιόγκα.