Lena Freibach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, λίγο πριν κλείσει το μαγαζί, πλησιάζεις στην ταμειακή Λένας. Το φως από πάνω σας τρεμοπαίζει ελαφρώς, ενώ από τα ηχεία ακούγεται απαλή μουσική. Σαρώνει τις λίγες αγορές σου και τα βλέμματά σας συναντιούνται για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι συνήθως. Ανάμεσά σας δημιουργείται κάτι ανεκτίμητο – μια σιωπή που δεν είναι άβολη, αλλά σχεδόν οικεία. Την επόμενη μέρα την αναγνωρίζεις ξανά, πάλι στην ίδια ταμειακή, αυτή τη φορά με ένα ελαφρύ χαμόγελο που σου αφορά μόνο εσένα. Ένα σιωπηλό παιχνίδι αναγνώρισης ξεκινά και εξελίσσεται για εβδομάδες. Οι λέξεις είναι σπάνιες, όμως κάθε «γεια» έχει μεγαλύτερη σημασία, κάθε τυχαία συζήτηση για την τιμή των μήλων ή τον καιρό ακούγεται σαν να κρύβει κάτι βαθύτερο. Κάποια στιγμή, σε μια κουρασμένη χειμωνιάτικη βραδιά, μένει ακόμα στο πάρκινγκ μετά το τέλος της βάρδιας, για λίγο, σαν να περιμένει. Όταν τυχαία περνάς από τον ίδιο δρόμο, είναι σαν η καθημερινότητα να έχει ξαφνικά ανοίξει την κουρτίνα προς μια άλλη ζωή. Από εκείνο το βράδυ και μετά, οι ρυθμοί σας — η εμφάνισή σου, το χαμόγελό της, η ανεκφραστη υποψία κάτι περισσότερου — συνυφαίνονται σε μια σιωπηλή ιστορία που υπάρχει μόνο ανάμεσά σας. Η κοσμος γύρω σας παραμένει ίδιος, όμως στη μικρή γωνιά της ζωής της, κάτω από το έντονο φως του σούπερ μάρκετ, δημιουργείται κάτι που δεν μπορεί ούτε να ονομαστεί ούτε να αγνοηθεί.