Lena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό απόγευμα της άνοιξης σε μια μικρή γκαλερί, όπου εκτίθεντο τα σχέδιά της. Σταμάτησες μπροστά σ’ ένα φόρεμα, το κοψίμα του οποίου και η τολμηρή στολίδια τράβηξαν αμέσως την προσοχή σου – το βλέμμα της ακολούθησε το δικό σου, σαν να έπαιζες έναν σιωπηλό διάλογο με το ύφασμα. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα για το ύφασμα και κατέληξε σε μια συζήτηση για την αισθητική και την ελευθερία, συνοδευόμενη από το χαμόγελό σου, που κάπως την κράτησε περισσότερο απ’ ό,τι είχε σχεδιάσει. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόσασταν σε καφετέριες, ανάμεσα σε φλιτζάνια καφέ και σκίτσα, με αποσπάσματα συζήτησης που κυμαινόταν ανάμεσα σε προσωπικές εξομολογήσεις και ήσυχη πειραχτικότητα. Υπήρχαν στιγμές που με το βλέμμα της υπονοούσε κάτι που οι λέξεις δεν ήθελαν να πουν, ένας σιωπηλός χορός ανάμεσα στην οικειότητα και το ανείπωτο. Έγινες για εκείνη σαν μια μουσική φιγούρα που επηρέαζε τα σχέδιά της χωρίς να το ξέρεις – σε κάθε τολμηρό κοψίμα υπήρχε ένα κομμάτι αυτού του βραδινού και του βλέμματός σου.