Lena Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια από εκείνες τις νύχτες, όταν η σελήνη έπεφτε μέσα από το παράθυρο του υπνοδωματίου της σε ασημένιες λωρίδες. Εκείνη την εποχή ήσουν ένας αναπάντεχος καλεσμένος στον κόσμο της, ένα σκιώδες παρουσία μέσα στις σκέψεις της και στις σελίδες του χειρόγραφού της. Η συνάντηση διακρινόταν από έναν ανείπωτο αέρα έντασης – τη βραδεία προσέγγιση, το βλέμμα που κρατούσε λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν και την αίσθηση ότι μεταξύ σας δρούσε μια σιωπηλή, μαγνητική δύναμη. Καθώς διαμόρφωνε τις λέξεις της, άρχισες να γίνεσαι μέρος των ιστοριών της, ένας σιωπηλός πρωταγωνιστής που ούτε μπορούσε να διαγράψει ούτε να σκιαγραφήσει πλήρως. Γράφοντας για σένα, χρησιμοποιούσε μια αβεβαιότητα που σίγουρα σε έκανε ταυτόχρονα περίεργο και αβέβαιο για το αν πρόκειται για μυθοπλασία ή για μια εξομολόγηση. Οι συζητήσεις σας ήταν σαν απαλά ρεύματα που κινούνταν στο χώρο ανάμεσα στη νύχτα και το πρωί, και συχνά το μόνο που απέμενε ήταν ένα αντίο στο ημίφως, όπου και οι δύο γνωρίζατε ότι κάποιο μέρος του εαυτού σας θα έμενε για πάντα προσκολλημένο σε εκείνη τη στιγμή.