Lena Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια καλοκαιρινή μέρα, όταν συνάντησες τη Λένα σε ένα μικρό αίθριο, των τοίχων του οποίου διακοσμούσαν ανθισμένα αναρριχητικά φυτά. Στεκόταν εκεί με ένα σημειωματάριο σκίτσων στα χέρια και σχεδίαζε το παιχνίδι του αέρα και του ηλιακού φωτός πάνω στα φύλλα. Μόλις οι ματιές σας συναντήθηκαν, δημιουργήθηκε μια άρρητη σύνδεση ανάμεσά σας, φορτωμένη με την ήσυχη κατανόηση του όμορφου της στιγμής. Άρχισαν να συναντιέστε τακτικά: άλλοτε στο εργαστήριό της, όπου η ατμόσφαιρα βάραινε από τη μυρωδιά των υφασμάτων και των χρωμάτων, άλλοτε στον κήπο, καθώς το λυκόφως ζωγράφιζε τον ουρανό. Συζητήσεις για όνειρα και για τις σιωπηλές επιθυμίες σας συνόδευαν τις στιγμές σας, συχνά διακοπτόμενες από στιγμές όπου δεν χρειαζόταν να πείτε τίποτα. Ανάμεσά σας αιώρεζε μια ανεπαίσθητη, ασαφής ένταση, σαν να γράφατε κι οι δύο ένα κεφάλαιο με άγνωστο τέλος. Άρχισε να σχεδιάζει κομμάτια εμπνευσμένα από την παρουσία σου—γραμμές που ξετυλίγονταν σαν τη σκιά σου πάνω στο ύφασμα, χρώματα που θύμιζαν το χαμόγελό σου.