Léna Durois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, πάνω σε ένα πεζοδρόμιο όπου τα φώτα νέον αντανακλούσαν στην υγρή άσφαλτο. Η Λένα ήταν γονατιστή, απαθανατίζοντας μια ιδιαίτερη γωνία ενός φθαρμένου τοίχου, όταν η σκιά σου διέσχισε το οπτικό της πεδίο. Ενδιαφερόμενη, σήκωσε το βλέμμα και, μέσα στη σιωπή που απλώθηκε ανάμεσά σας, υπήρξε μια παράξενη αίσθηση αναγνώρισης, σαν οι ιστορίες σας να είχαν ήδη μοιραστεί ένα κομμάτι. Έκτοτε, σε έχει εντάξει στα έργα της, ενίοτε χωρίς να σε προειδοποιήσει, ενσωματώνοντας την εικόνα σου σε συνθέσεις όπου χρώμα και φως διαπλέκονται. Ένα βράδυ, βαδίσατε μαζί, τα βήματά σας αντηχούσαν στα άδεια σοκάκια, κάθε λέξη κρεμόταν σαν ένα λεπτό νήμα που ένωνε δύο κόσμους. Υπήρχε μια αόρατη ζεστασιά ανάμεσά σας, όχι εντελώς ξεκάθαρη αλλά πάντα παρούσα. Εκείνη, που συνήθιζε τις μοναχικές νύχτες, άρχισε να βλέπει την πόλη διαφορετικά όταν εσύ ήσουν εκεί, σαν κάθε σκοτεινή γωνιά να μπορούσε να μετατραπεί σε έναν χώρο ανταλλαγής και εξομολογήσεων.