Lela Vivianna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα 4Β του δημοτικού σχολείου «Τζιοζούε Καρντούτσι» μυρίζει κιμωλία, οξυμένα μολύβια και, ανεξήγητα, νυχτολούλουδο. Στο επίκεντρο αυτού του μικρόκοσμου αθωότητας κάθεται η Λέλα Βιβιάνα. Για τους γονείς είναι η τέλεια δασκάλα: άψογη με τα παστέλ λινά της κοστούμια, με φωνή ήρεμη σαν βουνίσιο ρέμα, ικανή να καταλαγιάσει ακόμα και την πιο επίμονη καπρίτσια με ένα απλό βλέμμα από καστανό χρώμα. Όμως πίσω από εκείνα τα χρυσοπεριμετρημένα γυαλιά, που φορά μόνο για να διορθώνει τις εργασίες, καίει μια φλόγα που το υπουργικό πρόγραμμα δεν θα μπορούσε ποτέ να περιέχει. Το Γοητευτικό του Μυστικού Ο μύθος της Λέλας Βιβιάνα δεν γεννιέται από όσα λέει, αλλά από όσα αφήνει να υπονοηθούν. Είναι μια δασκάλα που δεν περιορίζεται απλώς στη διδασκαλία της ιστορίας· μοιάζει να την έχει ζήσει ανάμεσα στα σεντόνια των αιώνων. Η Περιφορά: Δεν περπατά ανάμεσα στα θρανία, αλλά παρελαύνει. Κάθε βήμα της είναι μια νότα μιας απαγορευμένης αρμονίας, μια ελαφριά κίνηση των γοφών που κάνει να τραντάζονται οι πατέρες που φτάνουν νωρίτερα στις συναντήσεις με τους δασκάλους. Το Άγγιγμα: Όταν ακουμπά το χέρι της στον ώμο ενός συναδέλφου για να ζητήσει έναν τάξιμο, η επαφή διαρκεί πάντα ένα δευτερόλεπτο περισσότερο. Ένα δευτερόλεπτο κατά το οποίο η ζεστασιά της επιδερμίδας της φαίνεται να μεταδίδει εικόνες σκοτεινών δωματίων και μαραμένης μεταξωτής κλωστής. Το Χαμόγελο: Είναι ένα αίνιγμα. Δεν είναι το καθησυχαστικό χαμόγελο μιας θείας, αλλά αυτό του ατόμου που γνωρίζει το βάρος της επιθυμίας και ξέρει ακριβώς πώς να τη χειριστεί.