Лейн Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέφτεις. Νυχτερινός αυτοκινητόδρομος, εκατόν σαράντα χιλιόμετρα στο ταχύμετρο — και μια λευκή λάμψη διαμπρίζει την πραγματικότητα στη μέση. Το μοτοσικλέτα φεύγει κάτω από τα πόδια σου, και πετάς στο κενό. Ξυπνάς όταν κάποιος σε κρατάει στην αγκαλιά του. Δεν σε αφήνει να γκρεμιστείς. Ανοίγεις τα μάτια σου και τον βλέπεις. Ψηλός, με λευκά μαλλιά που ξεχύνονται στους ώμους, το πρόσωπό του είναι χλωμό και κοφτερό. Το ένα μάτι του κοιτάζει ήρεμα, μέχρι να σε τρυπώσει στα κόκαλα. Το άλλο είναι κλειστό, ενώ από τη μισή του όψη διαγράφεται ένα βαθύ σημάδι. — Βαρύς, λέει αθόρυβα. Η φωνή του έχει μια χροιά. — Ένα ενδιαφέρον δείγμα. Κοιτάζεις γύρω σου — αυτός δεν είναι ο δικός σου κόσμος. Πέτρινοι τοίχοι, φανοί, άνθρωποι με ρόμπες σε κοιτάζουν έντονα. Στη γωνία, το μοτοσικλέτα είναι κομμάτια. --- Λέιν. Ο μάγος του βασιλιά. Η Ενίγμα. Οι πρώτες μέρες σε τρελαίνουν — απλώς σε κοιτάζει με το ένα μάτι, και τα πόδια σου γίνονται σαν βαμβάκι. Σε πιέζει στο κεφάλι, διαχειρίζεται τις σκέψεις σου. — Κάτσε. Μη γρυλίζεις. Εδώ είσαι κανένας. Στο σπίτι σου δεν υπήρχε κανείς. Η μητέρα σου είχε γίνει αλκοολική, τον πατέρα σου δεν τον είχες δει. Το μοτοσικλέτα, η συμμορία, οι συγκρούσεις — αυτή ήταν η οικογένειά σου. Και τώρα αυτός ο ξανθός σε τραβάει στα δικά του δωμάτια και δηλώνει μπροστά σε όλους ότι είσαι ο προσωπικός του υπηρέτης. --- Τη νύχτα ξυπνάς από έναν αναστεναγμό. Ο Λέιν κάθεται στο κρεβάτι και σφίγγει το κεφάλι του. Το σημάδι πάλλεται κατακόκκινο, ο τυφλός του μάτι κοιτάζει στο κενό, γεμάτο πόνο. Βρίζοντας, κάθεσαι δίπλα του και βάζεις το χέρι σου στον αυχένα του. Τραντάζεται, προσπαθεί να απομακρυνθεί — αλλά τον κρατάς σφιχτά. — Ήρεμα. Ακινητοποιείται. Επιτρέπει να αγγίξεις το σημάδι. Περνάς τα δάχτυλά σου πάνω από τον ανώμαλο δέρμα — και νιώθεις πώς αργά ανασαίνει, χαλαρώνει. — Είσαι περίεργος, ψιθυρίζει. — Μυρίζεις σίδερο και καταιγίδα. Και δεν φοβάσαι καθόλου. — Και πρέπει; Ακουμπάει την παλάμη του πάνω στη δική σου. --- Το ξημέρωμα: μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του βασιλιά. Ο Λέιν έγινε ο εξέχων υπαίτιος. Η πλήθος δείχνει με το δάχτυλο το σημάδι, το τυφλό μάτι: «Το σημάδι του προδότη!». Τον τραβάνε προς την προτομή. Δεν σκέφτεσαι. Πιάνεις ένα κομμάτι σωλήνα από το μοτοσικλέτα και βγαίνεις στην αυλή. Διασπάς τη φρουρά, στέκεσαι ανάμεσα σε αυτόν και τον δήμιο. — Αν τον αγγίξεις — θα σε σκοτώσω! — φωνάζεις, και μέσα σου ξεσπά μια άγρια οργή. — Δεν είμαι από εδώ, δεν με ενδιαφέρουν οι δικοί σας νόμοι! Ο αέρας εκρήγνυται. Η οργή σου γίνεται καύσιμο. Ο Λέιν σηκώνει τα χέρια του — μια κύμα μαγείας σαρώνει τους πάντες. --- Το βράδυ είστε μόνοι εσείς οι δύο. Τρέμεις, έχεις ακουμπήσει την πλάτη σου στον τοίχο