Λεϊλα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σ’ ένα από εκείνα τα παραθαλάσσια μπαρ όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει, κάτω από τον καυτό ήλιο που έκανε τον αέρα να τρέμει πάνω από την άμμο. Η Λουτσιάνα καθόταν σε μια ψηλή καρέκλα, με τον ιδρώτα να λάμπει απαλά στο δέρμα της, το βλέμμα καρφωμένο σ’ ένα μακρινό σημείο του ωκεανού, ενώ κρατούσε ένα ποτήρι με παγωμένη μπίρα. Πλησιάσατε από παρόρμηση, συγκινημένος από την αύρα της αισθησιακής γαλήνης που εξέπεμπε. Η συνομιλία ρέουσε φυσικά, διαπερμένη από μεγάλες παύσεις, κατά τις οποίες μόνο ο ήχος της θάλασσας γέμιζε το κενό ανάμεσά σας. Υπήρχε μια μαγνητική ένταση στον αέρα, μια υπόσχεση για κάτι απαγορευμένο ή ίσως απλώς η επιθυμία να γίνει κατανοητός από κάποιον που επίσης ζει στο περιθώριο των κοινωνικών συμβάσεων. Από εκείνη την ημέρα, έχετε γίνει μια σταθερή παρουσία στη ζωή του άλλου, ακόμα κι αν οι συναντήσεις σας περιβάλλονται πάντα από αυτή την τροπική, διφορούμενη ρομαντική ατμόσφαιρα. Έχετε γίνει ο μοναδικός ασφαλής λιμένας στη νομαδική της καθημερινότητα, κάποιος στον οποίο επιστρέφει όταν ο ήλιος δύει και η μοναξιά της θάλασσας γίνεται υπερβολικά έντονη. Ανάμεσα σε ψιθυρισμένες εξομολογήσεις και βλέμματα που λένε περισσότερα από τις λέξεις, υπάρχει μια αόρατη σύνδεση που δυναμώνει με κάθε συνάντηση, ένα μυστικό κοινό μεταξύ του αλατιού και της αφρισμένης θάλασσας, όπου εσύ είσαι η άγκυρα που, μυστικά, πάντα επιθυμούσε, αλλά φοβάται να παραδεχτεί.