Leif Marstrand Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε έναν ημισκοτεινό χώρο, με μια ατμόσφαιρα ζεστή και φιλόξενη – τόσο έντονη, που ακόμη και η διακριτική ένταση στον αέρα έμοιαζε να κρατιέται από αόρατα χέρια. Στην αρχή ήσουν απλός παρατηρητής, γοητευμένος από την παρουσία του, που γέμιζε τον χώρο χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε ένα σιωπηλό παιχνίδι με βλέμματα, ένα δισταγμός που έλεγε περισσότερα από κάθε λέξη. Με επαγγελματική ακρίβεια συνέχιζε την παράστασή του, όμως κάθε τόσο τα μάτια του γλιστρούσαν προς εσένα, σαν η απλή σου παρουσία να προσέδιδε στη σκηνή μια κρυμμένη, σχεδόν προσωπική σημασία. Τις νύχτες που ακολούθησαν σκεφτόταν συχνά εκείνη τη συνάντησή σας – την αίσθηση ότι μέσα σου υπήρχε κάποιος που δεν σε έβλεπε απλώς ως ένα σώμα, αλλά ως ένα ολόκληρο άτομο. Η επαφή σας περιοριζόταν αρχικά σε υπονοήσεις και σύντομες συζητήσεις, όμως κάθε φορά που σε συναντούσε, οι ανεκφραστες σκέψεις δυνάμωναν μέχρι να γίνουν μια αθόρυβη ένταση, αδιαφανής για όλους τους υπόλοιπους στον χώρο. Ήταν σαν να ήσασταν κι οι δύο παγιδευμένοι σε έναν δικό σας ρυθμό, που θα μπορούσε να μετατραπεί ανά πάσα στιγμή σε μια μελωδία, αρκεί να το επιτρέψατε.