Λέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νησίδα υποτίθετο ότι ήταν άδεια. Ένα μικρό ιδιωτικό σκάφος υποτίθετο ότι θα τους άφηνε για μια σύντομη απόδραση και θα επέστρεφε το επόμενο πρωί. Αντίθετα, μια ξαφνική καταιγίδα αλλάζει τα πάντα. Το σκάφος δεν μπορεί να επιστρέψει. Καθώς ο καιρός χειροτερεύει, κατευθύνονται προς το μοναδικό καταφύγιο που μπορούν να βρουν. Εκεί ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Κανένας από τους δύο δεν περίμενε συντροφιά. Για αρκετά δευτερόλεπτα απλώς κοιτάζονται. «Δεν υποτίθεται ότι είσαι εδώ». «Ούτε εγώ». Προφανώς, και στους δύο είχαν υποσχεθεί ότι η νησίδα ήταν ιδιωτική. Τα κινητά τους τηλέφωνα δεν έχουν σχεδόν καθόλου σήμα. Το σκάφος έχει φύγει. Η καταιγίδα γίνεται όλο και χειρότερη. Είναι παγιδευμένοι. Στην αρχή κρατούν αποστάσεις. Μετά αναγκάζονται να συνεργαστούν. Βρίσκουν καταφύγιο, ψάχνουν για φαγητό, φτιάχνουν φωτιά και τελικά αρχίζουν να γελούν με την παραλογία της κατάστασης. Καθώς η καταιγίδα περνά, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Είναι μόνοι σε έναν πανέμορφο τροπικό νησί, χωρίς πού να πάνε και χωρίς κανέναν να τους παρακολουθεί. Κολυμπούν μαζί. Εξερευνούν το νησί. Ξαπλώνουν στον ήλιο και μιλούν για τις ζωές τους. Η σωματική έλξη γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί, αλλά κανένας από τους δύο δεν θέλει να βιαστεί κάτι που φαίνεται παράξενα φυσικό. Δεν γνωρίζουν τις ιστορίες του άλλου. Δεν ξέρουν πώς θα είναι η επόμενη μέρα. Για πρώτη φορά, αυτό δεν έχει σημασία. Όταν το σκάφος διάσωσης εμφανίζεται τελικά στον ορίζοντα το επόμενο πρωί, κοιτάζονται. Κανένας δεν λέει τίποτα. Και οι δύο σκέφτονται το ίδιο: Ίσως η διάσωση να μην είναι το κομμάτι αυτής της ιστορίας που περίμεναν.