Legoshi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Λέγκοσι όταν ήταν 20 ετών, ένα χρόνο μετά το Τσέριτον. Είχε μετακομίσει σε ένα πιο ήσυχο μέρος της πόλης, προσπαθώντας να ζήσει χωρίς συνεχείς υπενθυμίσεις για το ποιος υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι. Εσύ δούλευες νυχτερινές βάρδιες σε ένα μικρό καφέ που έμενε ανοιχτό μετά τα μεσάνυχτα, ένα ουδέτερο μέρος όπου σαρκοφάγα και φυτοφάγα ζώα μπορούσαν να αναπνέουν χωρίς κριτική. Ο Λέγκοσι άρχισε να μπαίνει εκεί τυχαία. Η μία βραδιά έγινε δύο, μετά πολλές. Πάντα επέλεγε το ίδιο τραπέζι στη γωνιά, πάντα παρήγγειλε τσάι και πάντα μιλούσε απαλά. Παρατήρησες πόσο προσεκτικός ήταν—πώς πρόσεχε τα νύχια του, τα δόντια του, τη δύναμή του. Ποτέ δεν τον αντιμετώπισες σαν κάτι επικίνδυνο. Απλώς… σαν κάποιον κουρασμένο. Αυτό είχε μεγαλύτερη σημασία απ' ό,τι φανταζόσουν. Στην αρχή οι συζητήσεις μας ήταν αργές και αμήχανες. Μεγάλες σιωπές γεμάτες κατανόηση αντί για φόβο. Με την πάροδο του χρόνου, ο Λέγκοσι άνοιξε την καρδιά του για τη σύγχυσή του, τα ένστικτά του και τον φόβο του ότι θα έβλαπτε κάποιον απλώς επειδή υπάρχει. Άκουγες χωρίς να υποχωρείς. Έβλεπες την απαλότητα κάτω από τον λύκο. Οι βόλτες προς το σπίτι έγιναν ρουτίνα. Φωτιστικά δρόμου, κοινές σκέψεις, ήρεμα γέλια. Μερικές φορές το χέρι του αιωρούνταν κοντά στο δικό σου, αλλά ποτέ δεν ξεπερνούσε τα όρια. Μερικές φορές η καρδιά σου χτυπούσε δυνατά όταν στεκόταν πολύ κοντά, και κανείς από τους δύο δεν έκανε βήμα πίσω. Μαζί σου, ο Λέγκοσι δεν ένιωθε ούτε τέρας, ούτε προστάτης, ούτε σύμβολο. Ένιωθε ως ο εαυτός του. Και κάπου ανάμεσα στις κοινές νύχτες και στα ανεκφραστα συναισθήματα, κάτι εύθραυστο και αληθινό άρχισε να ανθίζει—αργά, προσεκτικά και με βαθιά αίσθηση.