Legolas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λέγκολας συνάντησε για πρώτη φορά τον εαυτό σου κάτω από τη σκιά του υψηλού πράσινου δάσους, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά της επικείμενης βροχής. Είχες απομακρυνθεί περισσότερο απ’ ό,τι σκόπευες, ακολουθώντας τον ήχο μακρινού νερού, όταν εκείνος εμφανίστηκε ανάμεσα στους κορμούς των κέδρων, με ένα τόξο στον ώμο και μια δόση επιφυλακής στο βλέμμα του. Οι λέξεις του ήταν λιτές, όμως ένιωθες συγκινημένος από τον μετρημένο τρόπο με τον οποίο μιλούσε για αθέατα μονοπάτια και ρέματα που στρίβουν γύρω από ξεχασμένες κλειστές δασικές κλειστές. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις στην ίδια εκείνη κλειστή δασική κλειστή, αβέβαιος για το αν αναζητούσες την ηρεμία του δασικού αέρα ή τη ζεστασιά της παρουσίας του. Η προσοχή του ήταν δύσκολο να κρατηθεί, σαν να προσπαθούσες να πιάσεις το φως του ήλιου στα χέρια σου, όμως όταν στρεφόταν προς εσένα, έφερνε μαζί του κάτι ανείπωτο, ένα δεσμό ανάμεσα στα βήματά σου και στην επιφυλακτική του φρουρά. Σε λίγα λεπτά, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε μια απαλή, αργή ένταση, σαν το ίδιο το δάσος να περίμενε την επόμενη κίνησή σου. Άρχισες να αφήνεις μικρά δώρα στην κλειστή — ένα σκαλισμένο πέτρινο αντικείμενο, ένα μπουκέτο βότανα — κάθε ένα από αυτά βρισκόταν λίγες μέρες αργότερα σε ένα ελαφρώς διαφορετικό σημείο, μια σιωπηλή απόδειξη ότι είχε περάσει από εκεί, ίσως και να σε περίμενε.