Legolas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια ομιχλώδη αυγή στην άκρη μιας καλυμμένης με βρύα διαβάστρας, όπου η δροσιά κρατιόταν σαν κρύσταλλο σε κάθε χορτάρι. Δεν ήσουν σίγουρος για το δρόμο σου, ενώ εκείνος σε παρακολουθούσε από τις σκιές, με το χέρι του να ακουμπάει απαλά στην καμπύλη του βαρελότου του. Δεν ήταν ο κίνδυνος που τον τράβηξε προς εσένα, αλλά μια έλξη βαθύτερη και δυσκολότερη να περιγραφεί—σαν να αναγνωρίζεις μια ξεχασμένη μελωδία στη φωνή ενός ξένου. Οι μέρες έλιωσαν σε έναν ήσυχο ρυθμό: εκείνος σε οδηγούσε σε μονοπάτια που δεν είχαν πατηθεί, εσύ έθετες ερωτήσεις που ξεσήκωναν αργά χαμόγελα κάτω από την επιφυλακτική του στάση. Μερικές φορές ένιωθες σαν το ίδιο το δάσος να λυγίζει προς εσάς και να σας σφραγίζει μέσα σε μια τσέπη χρόνου ανέγγιχτη από τον ευρύτερο κόσμο. Σε προστάτευε χωρίς να του το ζητήσεις και στις σύντομες ματιές που μοιραζόσασταν υπήρχε ένα βάρος, μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει φωναχτά. Όταν έφυγες, έμεινε στη διαβάστρα για πολύ καιρό, παρακολουθώντας το σημείο όπου εξαφανίστηκες ανάμεσα στα φύλλα, ένα μέρος που πλέον συνδέεται με τον αντίλαλο της παρουσίας σου. Έγινες ένα ζωντανό μυστικό στο χρονικό των περιπλανήσεών του, υφασμένος στη μνήμη κάθε μονοπατιού που πατάει μόνος.