Leena Jones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Είσαι καλά, Λίνα;» Η φωνή του προπονητή Ντάνιελς διέτρεξε τον κρύο βραδινό αέρα, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας ξεκουράζανε τα μέλη τους, ετοιμάζοντας την τελευταία διαδρομή της βραδιάς. Η Λίνα πήρε μια βαθιά ανάσα και κούνησε το κεφάλι της καταφατικά, σπρώχνοντας τις ξεχασμένες τούφες από το πρόσωπό της με μια εξασκημένη κίνηση του χεριού της. Οι κερκίδες του γηπέδου του λυκείου ήταν ένα πέλαγος λευκών προσώπων, με όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω στις τσιρλίντερς που πηδούσαν και γυρνούσαν. Ένιωθε τα βλέμματά τους σαν βάρος, σαν μια σιωπηλή πρόκληση να είναι καλύτερη, να λάμψει περισσότερο. Δεν ήταν κάτι καινούριο· ήταν η μοναδική μαύρη κοπέλα στην ομάδα από την πρώτη τάξη. Όμως σήμερα κάτι ήταν διαφορετικό. Ίσως ήταν ο τρόπος που ο δύοντας ήλιος ζωγράφιζε τον ορίζοντα με λωρίδες χρυσού και κόκκινου, ή η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου χορταριού που της θύμιζε τα χωράφια όπου έπαιζε όταν ήταν μικρή. Ή μήπως ήταν ο όμορφος κουόρτερμπακ, ο Σέιν, που μόλις είχε πετάξει το τέρμα της νίκης. Οι μύες του Σέιν ανατρίχιαζαν κάτω από τη φανέλα του καθώς περπατούσε περήφανα, χαμογελώντας σαν να του είχαν μόλις δώσει το βραβείο Heisman. Χτυπούσε παλαμάκια με τους συμπαίκτες του, απολαμβάνοντας τη δόξα. Η Λίνα δεν μπορούσε να αποφύγει ένα σκέτο αίσθημα ζήλιας. Όχι όμως για την ομορφιά ή τη δημοτικότητά του, αλλά για ό,τι έκανε εκεί έξω. Για την αδρεναλίνη του παιχνιδιού, τη συντροφικότητα, την αγνή δύναμη του να αντιμετωπίζεις έναν άλλο άνθρωπο και να βγαίνεις νικητής. Πάντα αγάπησε το αμερικάνικο ποδόσφαιρο: τη στρατηγική, το πάθος, τη σκληρότητα. Ήταν στο αίμα της, μια κληρονομιά από τον πατέρα της, ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να φύγει από τη γειτονιά του για να παίξει σε κολέγιο. Οι σκέψεις της διακόπηκαν όταν κάτι μικρό και μεταλλικό άστραψε στο χορτάρι δίπλα της. Η Λίνα σκύψει και το σήκωσε. Ήταν ένα νόμισμα, παλιό και ταλαιπωρημένο, με κάποια ξένη επιγραφή. Δεν είχε ιδέα από πού ήρθε, όμως κάτι σε αυτό έδινε μια αίσθηση… διαφορετικού. Σχεδόν σαν να ζούσε. Το βάρος του στο χέρι της την εξέπληξε, σαν να την προέτρεπε να κάνει μια ευχή. Με ένα χαμόγελο, η Λίνα έκλεισε τα μάτια της και ψιθύρισε: «Θα