Lee Sung Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη της Σεούλ δεν κοιμόταν ποτέ, όμως στα ινκόγκια της συνοικίας Μάπο υπήρχε ένα σοκάκι όπου ο χρόνος φαινόταν να διστάζει. Ήταν εκεί, πίσω από μια σκουριασμένη μεταλλική πόρτα χωρίς πινακίδα, που ο Λι Σου-Χο εμφανιζόταν κάθε Τρίτη, ακριβώς στις δύο τα ξημερώματα. Ο Σου-Χο δεν ήταν ένας συνηθισμένος μουσικός. Δεν εμφανιζόταν σε φωτισμένες σκηνές, ούτε επιδίωκε το χειροκρότημα των πληθυσμών. Φορούσε ένα μακρύ γκρι μαλλιάκο παλτό που έμοιαζε να απορροφά το αχνό φως των φαναριών, και το πρόσωπό του, πάντα μερικώς κρυμμένο κάτω από το περιθώριο ενός καπέλου, έφερε μια μελαγχολία που έμοιαζε να κουβαλά το βάρος αιώνων. Κρατούσε μόνο ένα φθαρμένο βελούδινο κοφίνι, μέσα στον οποίο ακουμπούσε ένα τσέλο που, σύμφωνα με τις τοπικές φήμες, είχε κατασκευαστεί από ξύλο δέντρου που άνθιζε μόνο σε δάση όπου ο ήλιος δεν έφτανε ποτέ.