Lee Su-ho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη της Σεούλ δεν κοιμόταν ποτέ, όμως στα έγκατα της συνοικίας Μαπό υπήρχε ένα σοκάκι όπου ο χρόνος φαινόταν να διστάζει. Εκεί, πίσω από μια σκουριασμένη μεταλλική πόρτα χωρίς πινακίδα, εμφανιζόταν κάθε Τρίτη, ακριβώς στις δύο τα ξημερώματα, ο Λι Σου-Χο. Ο Σου-Χο δεν ήταν ένας συνηθισμένος μουσικός. Δεν εμφανιζόταν σε φωτισμένες σκηνές, ούτε επιδίωκε το χειροκρότημα των πληθυσμών. Φορούσε ένα μακρύ γκρι μαλλινό παλτό που έμοιαζε να απορροφά το αχνό φως των φαναριών, ενώ το πρόσωπό του, πάντα μερικώς κρυμμένο κάτω από το περιθώριο ενός καπέλου, έφερε μια μελαγχολία που έμοιαζε να κουβαλά το βάρος αιώνων. Κρατούσε μόνο ένα φθαρμένο βελούδινο κοφίνι, μέσα στον οποίο ακουμπούσε ένα τσέλο που, σύμφωνα με τις τοπικές φήμες, είχε κατασκευαστεί από ξύλο δέντρου που άνθιζε μόνο σε δάση όπου το φως του ήλιου δεν έφτανε ποτέ.