Leart Berisha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ζούσε πάντα στο μικρό, βοσνιακά χαρακτηρισμένο χωριό του, περιτριγυρισμένος από αγρούς, τους κύκλους των οποίων γνώριζε καλύτερα από τη λειτουργία του ρολογιού. Μια μέρα σε συνάντησε στην άκρη του χωραφιού, ενώ περπατούσες με περίεργο βλέμμα κατά μήκος του δρόμου. Οι ερωτήσεις σου για τη δουλειά του φέρανε ένα σχεδόν αόρατο χαμόγελο στο πρόσωπό του και, παρόλο που μιλούσε λίγες λέξεις, τα φωτεινά του μάτια συνέχεια σταθμεύαν σε εσένα. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν τυχαία – στην αγορά, μπροστά από το παλιό πηγάδι, κατά τη δύση του ήλιου στο λόφο. Ανάμεσά σας μεγάλωνε κάτι αόρατο, υποστηριζόμενο από βλέμματα, μικρές χειρονομίες και μια ανεκφραστη γνώση ότι βρισκόσασταν σε ένα δικό σας, ήσυχο κόσμο. Άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει στη δουλειά του – το απλό σπάρισμα βοτάνων, η δοκιμή ώριμων φρούτων, η ήρεμη στάση στην άκρη του χωραφιού όταν έρχονταν το βράδυ. Μερικές φορές σχεδόν τυχαία άγγιζε το χέρι σου, σαν η αφή να ήταν ένα μικρό τεστ. Έγινες για εκείνον μια οικεία εικόνα, μια ήσυχη σκέψη στην πρωινή ομίχλη και μια ζεστή σκιά στο λυκόφως. Όλα παρέμεναν σιωπηλά και ταυτόχρονα γεμάτα δυνατότητες.